Καταστροφές από Πλημμύρες και η Οριστική Αντιμετώπισή τους

Γράφτηκε από τον/την Eλεύθερη Πατρίδα Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

Γιάννης ΑργυρόπουλοςΑπό τους: Γιάννη Αργυρόπουλο, PhD., Τεχνικό Στέλεχος, AT&T, Σταύρο Αναγνωστόπουλο, Ομότιμο Καθηγητή Πανεπιστημίου Πατρών και Τάσο Νικολαΐδη, Ομότιμο Καθηγητή Κλασικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης-Μέλος του European Research Council


«Τι κάνεις εκεί; Χτίζεις στη χαράδρα; Θα πέσει το νερό στο δικό μας χωράφι!»


Η φράση αυτή θα μπορούσε να είναι σύγχρονη, αλλά είναι περίπου δυόμιση χιλιάδων χρόνων. Είναι από ένα δικανικό λόγο του Δημοσθένη («Πρὸς Καλλικλέα Περὶ Χωρίου Βλάβης»). Σε έναν τόπο πυκνοκατοικημένο, κάποιοι πάντα θα προσπαθούν να αξιοποιήσουν κάθε σπιθαμή γης, χτίζοντας ακόμα και σε χαράδρες.


Με την ανοικοδόμηση της σύγχρονης Ελλάδας, αυτό συνέβη αναρίθμητες φορές. Σε συνδυασμό με την έλλειψη πολεοδομικού σχεδιασμού, νομικού πλαισίου, αλλά και πολλές φορές την μη εφαρμογή του, κοίτες ποταμών και χειμάρρων χτίστηκαν ανεξέλεγκτα. Κατά συνέπεια, σε κάθε δυνατή βροχή προκαλούνται διάφορες καταστροφές σε υποδομές και σπίτια, χρειάζεται η επέμβαση της πυροσβεστικής, και σε ακραίες περιπτώσεις θρηνούμε θύματα. Την αισχρή τριτοκοσμική αυτή κατάσταση συμπληρώνει και η νομιμοποίηση αυθαιρέτων κτισμένων σε κοίτες χειμάρρων που δεν θα έπρεπε να είχε γίνει, παγιώνοντας την κατάσταση, και δυσχεραίνοντας κάθε προτεινόμενη λύση.


Αν υπήρχε σωστός πολεοδομικός σχεδιασμός και εφαρμοζόταν πριν την ανοικοδόμηση, δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτήν την κατάσταση. Επομένως μια προφανής λύση για να αποτραπούν αυτά τα φαινόμενα στο μέλλον είναι αυτό να εφαρμοστεί και να τηρηθεί αυστηρότατα.
Τι γίνεται όμως με τα υπάρχοντα κτίσματα;


Η επιβολή ποινών στους παραβάτες (όπου μπορούν να βρεθούν, γιατί πολλές παρανομίες έγιναν πριν από δεκαετίες) δεν θα δώσει λύση, παρά μόνο θα χρησιμεύσει προς παραδειγματισμό όσων μπουν σε παρόμοιο πειρασμό στο μέλλον.


Η αποκατάσταση των χειμάρρων με γκρέμισμα των κτισμάτων χρειάζεται αποζημίωση των ιδιοκτητών (πολλοί από τους οποίους δεν συμμετείχαν στην παράνομη δόμηση, και αγόρασαν νόμιμα το ακίνητο). Η αποζημίωση χρειάζεται κονδύλια που το κράτος δεν διαθέτει. Θα μπορούσαν όμως να μπουν τα θεμέλια για μια μακροπρόθεσμη λύση. Γιατί αν δεν ξεκινήσει κάτι από τώρα, όπως οι παλιότεροι θυμόμαστε την ίδια ακριβώς κατάσταση και πριν 40-50 χρόνια, έτσι και 40 χρόνια από τώρα τα πράγματα δεν θα έχουν αλλάξει.


Ας πάρουμε μια τυπική περίπτωση, το λεκανοπέδιο Αττικής. Πρώτα πρέπει να εκπονηθεί μελέτη για την αποκατάσταση των χειμάρρων. Ας υποθέσουμε ότι 2% των κτισμάτων είναι μέσα σε κοίτες χειμάρρων, και πρέπει να κατεδαφιστούν. Το δίκαιο είναι το κόστος να το επωμισθεί όλο το λεκανοπέδιο, γιατί τα οφέλη θα είναι κοινά (διευκόλυνση κυκλοφορίας, μείωση φθορών, αλλά και αποκατάσταση περιβάλλοντος με δυνατότητες για περισσότερους ανοιχτούς χώρους και πράσινο). Αν υποθέσουμε ότι ο ορίζοντας αποκατάστασης είναι 40 χρόνια και η μέση αξία των κτισμάτων που ανήκουν στο 98% ή στο 2% είναι η ίδια, αυτό σημαίνει ότι το ετήσιο κόστος της αποζημίωσης είναι 0,025% επί της αξίας κάθε ακινήτου. Σε ένα ακίνητο αξίας 75.000 ευρώ, αυτό ισοδυναμεί με 37.5 ευρώ/έτος για κάθε ιδιοκτήτη του λεκανοπεδίου.


Τα έσοδα από την Εισφορά Περιβαλλοντικής Αποκατάστασης (ΕΠΑ) θα πηγαίνουν σε ένα ταμείο που θα κατοχυρωθεί νομικά, έτσι ώστε οι πόροι του να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κανένα άλλο σκοπό. Είναι αναμενόμενο ότι και σε άλλες περιοχές της χώρας θα χρειάζεται παρόμοια αποκατάσταση, οπότε η εισφορά και αποζημίωση πρέπει να περιοριστεί στην κάθε περιοχή, όπου θα γίνει συγκεκριμένη μελέτη.


Η δημιουργία αυτού του ταμείου θα μπορούσε να μην είναι αναγκαία. Αν το δημόσιο χρέος της Ελλάδας ήταν μικρότερο, θα μπορούσε η κυβέρνηση να δανειστεί και να ολοκληρώσει το έργο στο άμεσο μέλλον (όπως π.χ. μια οικογένεια δεν χρειάζεται να αποταμιεύει 20 χρόνια για να πάρει σπίτι, αλλά παίρνει δάνειο το οποίο αποπληρώνει σε 20 χρόνια). Δυστυχώς όμως, όταν το δημόσιο χρέος ήταν μικρότερο και οι κυβερνήσεις δανείζονταν, μεγάλο μέρος των δανείων πήγαινε σε κατανάλωση.


Σίγουρα θα υπάρξουν φωνές όπως «σε 40 χρόνια, ποιος ζει ποιος πεθαίνει», ή «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι». Οι παλιότεροι όμως σας διαβεβαιώνουμε ότι αν δεν γίνει κάτι τώρα, τα 40 χρόνια θα περάσουν όπως πέρασαν τα προηγούμενα 40, και η τωρινή νέα γενιά θα θυμάται το 2057 την καταστροφή και τους νεκρούς στη Μάνδρα το 2017 και θα κουνάει το κεφάλι της που 40 χρόνια δεν έγινε τίποτα.


Η πρότασή μας στοχεύει σε ένα από τα πολλά προβλήματα του τόπου μας. Δεν θα έχει άμεσα αποτελέσματα. Θα δείξει όμως ότι υπάρχει κυβέρνηση που δεν την ενδιαφέρει μόνο το άμεσο κέρδος πριν τις επόμενες εκλογές, και ότι έχει μακροπρόθεσμο όραμα για την Ελλάδα. Και σε τελική ανάλυση, όπως ο Θεμιστοκλής πριν τη ναυμαχία της Σαλαμίνας έπεισε τους Αθηναίους να ναυπηγήσουν τριήρεις με τα έσοδα από τα μεταλλεία του Λαυρίου, ή ο Περικλής έφτιαξε τον Παρθενώνα, την επόμενη φορά που θα πηγαίνει καλά η οικονομία, καλό θα είναι να φτιάχνουμε και κάτι που θα μείνει στις επόμενες γενιές.

Στις πλημμύρες αποτύχαμε, μήπως αποτύχουμε και στους σεισμούς;

Γράφτηκε από τον/την Eλεύθερη Πατρίδα Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

headshotΆρθρο του Σταύρου Αναγνωστόπουλου
Oμότιμου καθηγητή Πολιτικών Μηχανικών στο Πανεπιστήμιο Πατρών

Η πρόσφατη τραγωδία με τους 22 νεκρούς από τις πλημμύρες στη Μάνδρα Αττικής, φέρνει για άλλη μια φορά στην επικαιρότητα το μεγάλο πρόβλημα της έλλειψης μακροπρόθεσμου σχεδιασμού της ελληνικής πολιτείας για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών.

Στην Ελλάδα η μεγαλύτερη απειλή κατά της ανθρώπινης ζωής και περιουσίας προέρχεται από τους σεισμούς. Για σύγκριση με τους 22 νεκρούς των πρόσφατων πλημμυρών, οι νεκροί από τους σημαντικότερους σεισμούς των τελευταίων 60 ετών περίπου ήταν πολύ περισσότεροι (βλ. πίνακα). Και ενώ ένα βασικό βήμα για αποφυγή σεισμικών καταστροφών έχει γίνει με τον εκσυγχρονισμό των κανονισμών μας, το μεγάλο πρόβλημα της σεισμικής ασφάλειας των παλιότερων οικοδομών παραμένει. Από αυτές, τον μεγαλύτερο κίνδυνο και τις μεγαλύτερες συνέπειες από τυχόν αστοχία τους αντιμετωπίζουν οι πολυκατοικίες με πιλοτή που κατασκευάστηκαν πριν την πρώτη αναβάθμιση των κανονισμών μας (1984).

Η θέση της Ελλάδας στον σύγχρονο γεωπολιτικό κόσμο.

Γράφτηκε από τον/την Eλεύθερη Πατρίδα Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

ηλίας ευαγγελόπουλοςΓράφει ο Ηλίας Ευαγγελόπουλος

Είναι γεγονός ότι η θέση της πατρίδας μας στην κλίμακα της παγκόσμιας γεωπολιτικής ισχύος, συνεχώς εξασθενεί αφού από το: “ως κράτος ανήκουμε εις την δύση” έχουμε πλέον γίνει προτεκτοράτο της δύσης. Σε αυτό συνετέλεσε και η είσοδος της χώρας στην εποχή του Δ.Ν.Τ. και των μνημονίων που με τη σειρά τους οδήγησαν στην απώλεια εθνικής κυριαρχίας και στην δημιουργία σχέσης, όχι ισότιμου μέλους μέσα στην οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά παρακατιανού, εξαρτημένου και πλήρως διοικούμενου και ελεγχόμενου απ’ αυτήν.

Σίγουρα τα ισχυρά κράτη του κόσμου επιδιώκουν όπως είναι φυσικό πάντα τα συμφέροντά τους όμως διευκολύνονται στα σχέδια τους και από τα κάθε λογής εγχώρια γιουσουφάκια που πρόθυμα φροντίζουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους έναντι προσωπικών φιλοδοξιών και ανταλλαγμάτων.

" Τα πιόνια της πολιτικής " άρθρο του Αντγου (ε.α) Νίκου Ταμουρίδη

Γράφτηκε από τον/την Eλεύθερη Πατρίδα Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

pionia''Πόλεμος πατήρ πάντων'', διατράνωνε ο Ηράκλειτος, δείχνοντας ότι μέσα από την αιώνια πάλη ιδεών, ανθρώπων, πόλεων, κρατών και συμμαχιών ρυθμίζονται και ανανεώνονται τα πάντα.


Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα μας δέχεται ένα ιδιότυπο, πολυμέτωπο και πολυεπίπεδο πόλεμο. Κατά βάση πολιτικό, αλλά και οικονομικό και κοινωνικό. Ο πνευματικός πόλεμος έχει εδώ και δεκαετίες αρχίσει εκ των έσω και ισοπεδώνει κάθε έννοια προόδου.


Η πνευματική σύγχυση στη χώρα μας, γεγονός που αποτελεί το μέγιστο των προβλημάτων που μας ταλανίζουν, είναι αποτέλεσμα της σταδιακής ιδεολογικής επικράτησης μιας χαμαιλεόντιας ανθελληνικής και αντίχριστης νομενκλατούρας της ''αριστεράς και της προόδου'' κατά της πατριωτικής παράταξης, της ψευδεπίγραφα εκπροσωπούμενης δεκαετίες τώρα από αποπροσανατολισμένες ιδεολογικά δυνάμεις.

Σταύρος Βουλγαράκης : " Νέοι, το Νο1 εξαγόμενο «προϊόν» της Ελλάδας "

Γράφτηκε από τον/την Eλεύθερη Πατρίδα Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

ΣΤΑΒΟΥ1Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια θλιβερή πραγματικότητα. Μια αξιοσημείωτη σημαντική μεταβολή στα θεμέλια της κοινωνίας μας παρατηρείται καθώς πραγματοποιείται μια σαφής και μεγάλη έξοδος μορφωμένου εργατικού δυναμικού (θα αναφέρεται ως brain drain). Οι εκτιμήσεις για το μέγεθος της διαρροής ταλέντου από 01.2008 – 06.2016, κυμαίνονται από 350.000 – 427.000 νέους και μη επιστήμονες. Είναι ξεκάθαρο, ότι είμαστε αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα το οποίο χρήζει άμεσης διάγνωσης, ανάλυσης, καθώς και προτάσεων θεραπείας, βραχυπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης.


Παραθέτω μερικά στατιστικά στοιχεία για να αντιληφθούμε το μέγεθος του προβλήματος, ίσως καταστροφικού, που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας. Σχεδόν το 75% εκείνων που αποφάσισαν να φύγουν σε αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος είναι τουλάχιστον απόφοιτοι πανεπιστημίου ή ΤΕΙ. Το 20% είναι απόφοιτοι λυκείου ή τεχνικής μη πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και περίπου το 5% είναι απόφοιτοι γυμνασίου. Ο ελληνισμός διαθέτει το 3% των επιστημόνων κορυφαίας εμβέλειας παγκοσμίως μολονότι ο πληθυσμός της Ελλάδας αντιστοιχεί περίπου στο 0.15% από τα 7.45 δισεκατομμύρια κατοίκους του πλανήτη. Κι όμως, παρά την αξιοσημείωτη αυτή παραγωγή Ελλήνων επιστημόνων, το 85% εκείνων με ισχυρή επιρροή βρίσκεται εκτός Ελλάδος.