Ο ηγέτης, οι υποκινητές, ο στρατός και η εκκλησία!

Γράφτηκε από τον/την Dimitris Evaggelidis Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

ideologikh anaphria foboy

                                                                                     Ο ηγέτης, οι υποκινητές, ο στρατός και η εκκλησία!

Γιατί δεν αντιδρούν οι Έλληνες;

Το πηγαίο αυτό ερώτημα περιφέρεται σε εκατομμύρια χείλη, πένες, πανό, αφίσες και ηλεκτρονικά πληκτρολόγια, δείχνοντας την έκδηλη απορία και αγωνία ελλήνων αλλά και ξένων πολιτών. Παρά το γεγονός ότι τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία δείχνουν περίτρανα ότι οι Έλληνες για τα εθνικά τους θέματα αντιδρούν και ξεσηκώνονται, είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι με τα όσα προδοτικά συμβαίνουν στην Ελλάδα σήμερα, στην πολιτική, στην οικονομία, στην κοινωνική συνοχή, στην παιδεία, έπρεπε κανονικά ο λαός ήδη να έχει ανατρέψει την πολιτική κατάσταση και να φέρει μια πραγματικά δημοκρατική πατριωτική κυβέρνηση στην εξουσία.

Δεν είναι όμως τόσο απλό! Γιατί;

Γιατί, η αντίδραση του λαού σε δημοκρατίες δυτικού τύπου, σαν κι αυτή που υπάρχει στη χώρα μας, βασίζεται κατά το μείζον στην αντιπολίτευση, μείζονα και ελάσσονα. Εάν αυτοί δεν αντιδρούν, ουσιαστικά συναινούν και συμπορεύονται με την κυβέρνηση, επομένως οι μηχανισμοί και το χρήμα που διαθέτουν δεν προσφέρονται για μαζική λαϊκή αντίδραση.

Στη χώρα μας δυστυχώς η αντιπολίτευση σύμπασα καθεύδει, χειροπόδαρα δεμένη από τις κάθε λογής αμαρτίες που την βαραίνουν καθώς και από τους ξένους πάτρωνές της, αναμένοντας να εισπράξει ότι είναι δυνατόν από την πιθανή φυσιολογική φθορά της κυβέρνησης.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αυτό που μπορεί να γίνει είναι μια δημοκρατική επανάσταση του λαού, πέρα από τα κόμματα της Βουλής, τα οποία έτσι κι αλλιώς κατέχουν την μειοψηφία του 40% του συνολικού εκλογικού σώματος.

Κάθε όμως επανάσταση για να πετύχει, σύμφωνα με τον Γουσταύο Λε Μπον, Γάλλο συγγραφέα και ψυχολόγο, που εντρύφησε στην ψυχολογία των μαζών και των επαναστάσεων, χρειάζεται ένα πνευματικό αρχηγό, ο οποίος να συμπαρασύρει τα πλήθη, τους υποκινητές-δημαγωγούς, για να ενημερώσουν το λαό και να επαυξήσουν τη δυσανασχέτηση του, τον στρατό και την εκκλησία.

Ας δούμε τι συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας.

Όλοι ζητούν ένα αρχηγό, ένα μπροστάρη, ένα κριάρι, ένα γκεσέμι, ένα ηγέτη αναγνωρίσιμο, ικανότατο, εμφανίσιμο, να μην χρωστάει σε κανένα, να μην έχει «σκελετούς στα ντουλάπια του»! Θέλουν τον τέλειο ηγέτη να τα κάνει όλα αυτός κι αυτοί, αν ικανοποιηθούν από την όλη παρουσία και εμφάνισή του, να τον ακολουθήσουν.

Έτσι ξεφεύγουν από τις δικές τους ευθύνες, συνεχίζουν να κάνουν εκ του ασφαλούς κριτική, κρύβονται πίσω από την έλλειψη θάρρους και απολαμβάνουν την θαλπωρή του καναπέ. Ξεχνούν βέβαια, εκτός κι αν δεν γνωρίζουν, ότι ένα τέτοιο ηγέτη τη σημερινή εποχή το παντοδύναμο οικομικοπολιτικό κατεστημένο θα τον «εξαφάνιζε» από την πρώτη του εμφάνιση!

Οι υποκινητές μπορούν να υπάρξουν, πλην όμως τη σημερινή εποχή τους έχει αντικαταστήσει η «λυσσασμένη σκύλα», το σύγχρονο πλυντήριο εγκεφάλων, δηλαδή η τηλεόραση. Έτσι μένουν, όσοι αντέχουν και δεν χρωστούν, να εμφανίζονται σποραδικά, μεμονωμένα, φοβικά προσπαθώντας να περάσουν ένα επαναστατικό μήνυμα ελπίδας, με πενιχρά αποτελέσματα. Δεν λείπουν βέβαια και οι κακοί δημαγωγοί-λαϊκιστές, πατριδοκάπηλοι και θρησκειοκάπηλοι, οι οποίοι τρεφόμενοι από το υπάρχον σύστημα παρασέρνουν μαζί τους μερίδα αγνών πολιτών.

Το θέμα του Στρατού είναι αρκετά διαφορετικό από την εποχή που ο Λε Μπον έγραφε τις σκέψεις του (τέλη 19ου - αρχές 20ου αιώνα). Στις δημοκρατία μας έχει την δική του αποστολή και επιβάλλεται να είναι έτοιμος να υπερασπιστεί την εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.

Για την Εκκλησία, σεβόμενος πάντα τον θεσμικό της ρόλο, θα πω ότι ως τροφός του Γένους μπορεί και επιβάλλεται να προσφέρει πολλά περισσότερα από όσα προσφέρει για το πλήρωμά της. Οφείλει να αντιδράσει άμεσα και δυναμικά στην προϊούσα αποχριστιανοποίηση και απεθνικοποίηση της χώρας μας.

Τι πρέπει λοιπόν να γίνει για να αντιδράσουν οι Έλληνες;

Θα πρέπει να κάνουν όλοι πράξη το υπό Καζαντζάκη λεχθέν: «Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω». Να γίνουν ενεργοί, ο καθένας με τις δυνατότητές του. Να ξε-σηκωθούν! Να πράξουν το χρέος τους προς την Πατρίδα!

Οι έχοντες δυνατότητες, άνθρωποι του πνεύματος, της εκκλησίας, επιχειρηματίες, ελεύθεροι επαγγελματίες, οικονομολόγοι, στρατιωτικοί, κοινωνιολόγοι, ακαδημαϊκοί και λοιποί ανησυχούντες για το μέλλον του τόπου, να «διαβούν τον Ρουβίκωνα»! Να γίνουν υποκινητές περνώντας το μήνυμα της αναγκαίας δημοκρατικής επανάστασης όπου μπορούν. Και επειδή το πρόβλημα επιλύεται πολιτικά, να ενωθούν κάτω από ένα πολιτικό πατριωτικό μανδύα, ένα «γνήσιο» πατριωτικό πολιτικό φορέα, ο οποίος δυναμικά να διεκδικήσει με δημοκρατικό επαναστατικό τρόπο την εξουσία. Να επιδιώξουν την ένωση των Ελλήνων, όπως έπραξε ο Φίλιππος ο Μακεδών, πριν από την μεγαλειώδη εκστρατεία του γιου του Αλέξανδρου.

Ας μην περιμένουμε λοιπόν αποκλειστικά «εξ ουρανού» τον προικισμένο ηγέτη. Οι ηγέτες αναδεικνύονται στους αγώνες! Ας μη αναμένουμε αποκλειστικά τον «Αλέξανδρο». Όσοι μπορούμε ας γίνουμε «Φίλιπποι». Εξάλλου δεν θα προέκυπτε ο Αλέξανδρος αν δεν υπήρχε ο Φίλιππος.

Ας γίνουμε όλοι Φίλιπποι! Πρώτα ας ενώσουμε δυνάμεις, ας ενωθούμε! Κι ας ξεσηκωθούμε! Ήρθε η ώρα της επανάστασης της πραγματικής δημοκρατίας!

Νίκος Ταμουρίδης                                                                                                 

 Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α' Υπαρχηγός ΓΕΣ                                                 

 Αντιπρόεδρος Ελεύθερης Πατρίδας

 

Ένοπλες Δυνάμεις, ο μόνος εγγυητής!

Γράφτηκε από τον/την Dimitris Evaggelidis Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

ATT00029

Γιορτάσαμε πρόσφατα στις 21 Νοεμβρίου την Ημέρα των Ενόπλων μας Δυνάμεων, τις οποίες όλοι οι Έλληνες οφείλουν να σέβονται για την διαχρονική προσφορά τους. Ας δούμε όμως γιατί υπάρχουν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και γιατί είναι τόσο σημαντικές για την Πατρίδα μας!

 «Πόλεμος πατήρ πάντων», διατρανώνει η γνωστή ρήση του Ηράκλειτου, ο οποίος ουσιαστικά δηλώνει ότι σε όλα τα όντα και τις δημιουργίες αυτών υφέρπει πάντα κάποιας μορφής σύγκρουση που κυριαρχεί και δομεί τις μεταξύ τους σχέσεις.

 Πόλεμος και ειρήνη αποτελούν διαχρονικά «άρρηκτο ζεύγος» και δεν μπορούμε να μιλήσουμε για το ένα μέλος χωρίς ταυτοχρόνως να αναφερθούμε στο άλλο. Ο πόλεμος υπάρχει και κατά την διάρκεια της ειρήνης χωρίς την οποία δεν υφίσταται, ενώ η ειρήνη χωρίς τον πόλεμο δεν θα είχε λόγο ύπαρξης.

Ο Πόλεμος, με όποια μορφή κι αν εκφράζεται, αποτελεί δυστυχώς μια πραγματικότητα, σε όλο το διάβα της ζωής αυτού του πλανήτη. Και ο φορέας που βασικά υλοποιεί αυτή τη θλιβερή αναγκαιότητα, που διεξάγει δηλαδή τον πόλεμο, είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις κάθε οργανωμένης ή μη κρατικής ή εθνικής οντότητας.

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, από αρχαιοτάτων χρόνων, εδώ σ’ αυτή την ιερή γωνιά της Ευρώπης, υφίστανται με την όποια μορφή τους  κάθε φορά και οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, ως γνήσιος εκφραστής των αγώνων που έδωσε σύσσωμο το Έθνος, πάντοτε συνυφασμένες με την ύπαρξη της Ελλάδας και με το μέγιστο πανανθρώπινο αγαθό της ελευθερίας

Η πολυθρύλητη ενότητα και οι παθογένειες του πατριωτικού χώρου

Γράφτηκε από τον/την Dimitris Evaggelidis Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

1 klepsydra

Η πολυθρύλητη ενότητα και οι παθογένειες του πατριωτικού χώρου

Εισαγωγικά

Τελευταία, εδώ και μερικούς μήνες, έχει αναπτυχθεί μια έντονη φιλολογία για την ανάγκη ενότητας του πατριωτικού χώρου, ένα αίτημα προφανές και αυτονόητο σε πρώτη ανάγνωση με το οποίο ασφαλώς ουδείς λογικός πολίτης που αυτοπροσδιορίζεται ως πατριώτης θα διαφωνούσε. Το αίτημα αυτό, όπως διαπιστώνεται, είναι ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ ατόμων που μέχρι πρόσφατα δεν είχαν ασχοληθεί ποτέ ενεργά με κινήσεις, οργανώσεις, εκδηλώσεις και τα τεκταινόμενα του «χώρου», έχοντας μάλιστα πλήρη άγνοια προσώπων και καταστάσεων, κυρίως όμως των πολιτικών διαδρομών, καθώς και της σοβαρότητας ενός εκάστου των «πρωταγωνιστών».

Με τις μαζικές και αυθόρμητες κινητοποιήσεις των απλών πολιτών, που αποτυπώθηκαν στα μεγαλειώδη συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας για την Μακεδονία, αλλά και τις πάμπολλες δυναμικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλη την Ελλάδα εναντίον της προδοτικής συμφωνίας των Πρεσπών, σημειώθηκε ένα έντονο κύμα δραστηριοποίησης και αναζήτησης πολιτικού φορέα που θα εκπροσωπούσε γνήσια τον πατριωτικό χώρο. Ήταν πλέον προφανές ότι τα παλιά παρηκμασμένα πολιτικά σχήματα αδυνατούσαν να εκφράσουν την απαίτηση για πειστικές λύσεις και εφικτές προτάσεις εξόδου από τα σημερινά αδιέξοδα στα κρίσιμα, οικονομικά, κοινωνικά, δημογραφικά και κυρίως ΕΘΝΙΚΑ ζητήματα της χώρας. Το αποτέλεσμα ήταν να αποστασιοποιούνται ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού από τα υπάρχοντα κόμματα του κοινοβουλίου και να ωριμάζει η αναζήτηση ενός νέου, αξιόπιστου πατριωτικού πολιτικού φορέα, όπως προαναφέρθηκε.

Ίδρυση «ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ»

Στο σημείο αυτό αξίζει να τονιστεί ότι από τον Οκτώβριο του 2016, μια ομάδα πολιτών, έντονα προβληματισμένων για αυτά που συνέβαιναν στην χώρα μας και κυρίως για τις εξελίξεις που έρχονταν, ενώσανε δυνάμεις, δημιουργώντας την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ, με μοναδική φιλοδοξία να αγωνιστούν υπέρ Χριστού και Πατρίδας. Βασικό ενοποιητικό στοιχείο της ανθρωπογεωγραφίας τους: Άτομα καταξιωμένα στους χώρους επαγγελματικής παρουσίας, μέσα στην κοινωνία, από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδος, που δεν υπήρξαν ποτέ ανεπάγγελτοι «επαγγελματίες της πολιτικής», κομματικοδίαιτοι ή κρατικοδίαιτοι, χωρίς βεβαρημένο παρελθόν, χωρίς «κρυμμένους σκελετούς» που δημιουργούν εξαρτήσεις. Σε αυτόν τον αγώνα εισήλθαν με ανιδιοτέλεια, λειτουργώντας πάντα στη βάση της ελληνορθόδοξης ανθρωπιστικής συλλογικότητας (απόρριψη του παλαιοκομματικού αρχηγοκεντρικού μοντέλου, κυρίαρχο όργανο η Διοικούσα Επιτροπή, από άτομα εγνωσμένου κοινωνικού, επιστημονικού, επαγγελματικού κύρους).

Προσπάθειες για την επίτευξη της ενότητας

Ένα από τα κυρίαρχα θέματα που απασχόλησαν την συλλογική ηγεσία της Παράταξης ήταν και αυτό της ενότητας του «πατριωτικού χώρου». Προς την κατεύθυνση αυτήν κινήθηκε, από τον Δεκέμβριο του 2017, η νέα Πολιτική Παράταξη «Ελεύθερη Πατρίδα» με την σύνταξη ενός Συμφώνου Συνεργασίας, στο οποίο αναφέρονται οι βασικές αρχές και πολιτικές στοχεύσεις της (τα προτάγματα, όπως χαρακτηρίζονται), ξεκινώντας έτσι έναν κύκλο επαφών και συζητήσεων. (Το πλήρες κείμενο υπάρχει εδώ:

http://eleftheripatrida.gr/epikairotita/deltia-typou/338-deltio-typou-symfono-synergasias-patriotikon-dynameon)

Αποφασίστηκε εξ αρχής να αποκλείονται πρόσωπα και παρατάξεις τα οποία ψήφισαν μνημόνια, πρώην στελέχη συστημικών κομμάτων, καθώς και αναξιόπιστα άτομα με αμφιλεγόμενο παρελθόν. Λεπτομέρειες για την διαδικασία και το σκεπτικό αυτής της προσπάθειας υπάρχουν εδώ:

http://eleftheripatrida.gr/arthrografia/296-peri-tis-enotitas-tou-patriotikoy-xorou

Δυστυχώς, όπως διαπιστώθηκε, ο λεγόμενος πατριωτικός χώρος στην πατρίδα μας νοσεί θανάσιμα. Και τούτο διότι στον χώρο αυτόν λείπει η ενότητα επειδή απουσιάζουν η ειλικρίνεια και η ανιδιοτέλεια. Αντιθέτως περισσεύουν ο εγωκεντρισμός, η ιδιοτέλεια, η φιλαυτία και η φιλαρχία. Δεν είναι τυχαίο επομένως που η πατρίδα μας βρίσκεται στην τραγική αυτή κατάσταση, με αμφίβολη πλέον την πιθανή πορεία επιστροφής, όπως αναφέρεται και στο σχετικό Δελτίο Τύπου που δημοσιεύθηκε σχετικά πρόσφατα από την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ όπου περιγράφονται τα αποτελέσματα από τις άκαρπες προσπάθειες των επαφών με στόχο την ενότητα (Βλ. εδώ:

http://eleftheripatrida.gr/epikairotita/deltia-typou/315-oi-pathogeneies-tou-patriotikoy-xorou ).           

Πρόσφατες εξελίξεις

Βορειοηπειρωτικού αγώνος συνέχεια…

Γράφτηκε από τον/την Dimitris Evaggelidis Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

 ΗΠΕΙΡΟΣ

Του Κώστα Μηνάογλου, δασκάλου-θεολόγου

Η περίπτωση του Βορειοηπειρώτη Κωνσταντίνου Κατσίφα ανασύρει από τη μνήμη μου την περίπτωση του Βορειοηπειρώτη φυγάδα Ηλία Λέκκα όπου δραπέτευσε τον Απρίλιο του 1982 μαζί με τον αδελφό του και τον θείο του από τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα του Ενβέρ Χότζα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη το 1982 ως δευτεροετής φοιτητής της οικείας παιδαγωγικής Ακαδημίας. Από το καλοκαίρι είχε κυκλοφορήσει έντονα η είδηση και είχε γίνει γνωστή στους χριστιανικούς κύκλους η φυγή - δραπέτευση τριών Ελλήνων Βορειοηπειρωτών από την Αλβανία προς την Ελλάδα.

Η είδηση δεν έπεσε ως κεραυνός σε όλους εμάς που ζούσαμε στους κόλπους της Εκκλησίας και γνωρίζαμε λίγο πολύ από τους αγώνες της Συντονιστικής Φοιτητικής Ένωσης Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΣΦΕΒΑ) και από τα φλογερά κηρύγματα του τότε ιδρυτή και εμπνευστή της ΣΦΕΒΑ Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανού για την κατάσταση που επικρατούσε στα χωριά της βορείου Ηπείρου.

Η επιθυμία πολλών ήταν έκδηλη για μια παρουσίαση - ενημέρωση της όλης κατάστασης στο ευρύτερο κοινό της Θεσσαλονίκης από τους φυγάδες Βορειοηπειρώτες. Πράγματι η επιθυμία εισακούσθηκε και ορίστηκε να πραγματοποιηθεί μια εκδήλωση για τις 12 Δεκεμβρίου ημέρα Κυριακή και ώρα 7 μ.μ. με προσκαλεσμένο και ομιλητή τον Ηλία Λέκκα. Η ομιλία έλαβε χώρα στον κινηματογράφο ¨ΑΝΑΤΟΛΙΑ¨ απέναντι από την Καμάρα όπου σήμερα στεγάζεται το βιβλιοπωλείο ¨ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑ¨.

Περί Πολυτεχνείου και άλλων τινών…

Γράφτηκε από τον/την Dimitris Evaggelidis Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

s polytexneio

Περί Πολυτεχνείου και άλλων τινών…

 "Ζωντόβολα μη φοβάσθε την ΑΛΗΘΕΙΑ. Η Αλήθεια δεν σκοτώνει, τα ΨΕΜΜΑΤΑ καταθάπτουν τους Λαούς" Περικλής Γιαννόπουλος (1870-1910)

Ποτέ μια γενιά δεν κόστισε τόσα πολλά στις επόμενες όσο αυτή του Πολυτεχνείου...

Ποτέ μια γενιά δεν κατάφερε να υποθηκεύσει το μέλλον τόσο πολλών όσο αυτή του Πολυτεχνείου... 

Ποτέ μια γενιά δεν κατάφερε να διαλύσει τους θεσμούς, τις αξίες, τα ιδανικά και τις κοινωνικές δομές ενός λαού τόσο γρήγορα όσο αυτή του Πολυτεχνείου...
Ποτέ μια γενιά δεν έβγαλε τόσους ψευτο-επαναστάτες και ψευτο-προοδευτικούς, τόσους αεριτζήδες και λαμόγια, όσο αυτή του Πολυτεχνείου... 
Ποτέ μια γενιά, από ιδρύσεως του Ελληνικού Κράτους, δεν κατάφερε να παραδώσει την χώρα στην επόμενη γενιά σε χειρότερη κατάσταση, εκτός από αυτή του Πολυτεχνείου... 
Ποτέ μια γενιά δεν κατάφερε να κόψει τα όνειρα των επόμενων γενιών, εκτός από αυτή του Πολυτεχνείου
Ποτέ μια γενιά δεν κατάφερε τόσα λίγα ενώ της προσφέρθηκαν τόσα πολλά, όσο αυτή του Πολυτεχνείου...
Ποτέ μια γενιά δεν κατάφερε να ξεγελάσει την Ιστορία τόσο εύκολα όσο αυτή του Πολυτεχνείου...

Π.Τ.

Η νοθεία

Του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ (Αρχιτέκτων, επ. καθηγητής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ)

Εφημ. "Ελευθεροτυπία" της 9/2/2011

Η «γενιά του Πολυτεχνείου» επελέγη για να πάρει πίσω ό,τι η ίδια κέρδισε: την κουλτούρα της σύμπνοιας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του πολιτικού ασύλου, της κριτικής ευφυΐας.

Γεννημένη από την Αριστερά, θανατώνει τα τελευταία υπολείμματα της εξασθενημένης Αριστεράς. Από το λόγο που συρράπτει το στρατηγό Τσακαλώτο και τον αντάρτη Βαφειάδη σε μια υπερπαραταξιακή, τηλεοπτική εξυπνάδα, καταλήγει σήμερα να εκφωνεί έναν εμφυλιοπολεμικό λόγο, τάχα μου νομιμότητας, τάχα μου επανόδου στην τίμια τάξη, στο άσπρο και ενάρετο αγαθό ενός βλάσφημου οικονομισμού.