ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΑΓΩΝΑ!

Γράφτηκε από τον/την Ελεύθερη Πατρίδα Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

Στις μέρες μας που η ηθική και οι αξίες κοσμούν τα παλαιοπωλεία της αδιαφορίας μας, η λογική παρέδωσε τη σκυτάλη, εντελώς αναίτια, στον παραλογισμό κάνοντας την αγάπη για την Πατρίδα παγερή και αδιάφορη σαν να μην τη γνώρισε ποτέ.

Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, είναι επιτακτική η ανάγκη να ακούσουμε καθαρές φωνές, όπως του Σωκράτη, να μας λέει: «Μητρός τε και Πατρός και άλλων προγόνων απάντων τιμιότερων έστιν η Πατρίς» και να μας προτρέπει για τίμιο και δίκαιο αγώνα για την ελευθερία της πατρίδας μας. Αγώνα για την ελευθεριά των λαών από τον χειρότερο αδίστακτο δυνάστη και τύραννο που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα που λέγεται Παγκοσμιοποίηση.

Αγαπητοί μου φίλοι η Ελλάδα μας στηρίζεται σε δύο κολώνες: σε αυτά που αγαπάμε και σε αυτά που θυμόμαστε. Όμως, για να διατηρήσουμε αυτά που αγαπάμε και θυμόμαστε, πρέπει να αγωνιστούμε όχι με λόγια, αλλά με θυσιαστική αγάπη. Στις μέρες μας χρειαζόμαστε πρότυπα που να αντλούν τις δυνάμεις τους από τα Ελληνορθόδοξα νάματα, για να σπείρουν τον σπόρο της ελευθερίας στις χέρσες ψυχές μας. Να ανάψουν την σπίθα της πνευματικής αντίστασης, για να ανατείλει ο νοητός ήλιος της δικαιοσύνης. Στα δύσκολα χρόνια της παλιγγενεσίας λέγεται πως ο Ανδρέας Μιαούλης, όταν ήταν νέος, συνήθιζε να πίνει με τους φίλους του στα καπηλειά. Μόλις, όμως, ακούστηκε η σάλπιγγα της Επαναστάσεως, από τη μια άκρη της Ελλάδας ως την άλλη και κάλεσε τους υπόδουλους στον αγώνα, ο Λάζαρος Κουντουριώτης πλησίασε τον Ανδρέα Μιαούλη και με λόγια εμπνευσμένα έθιξε την ευαίσθητη χορδή της καρδιάς του.

- Ανδρέα, του είπε, είναι πια καιρός να αρνηθείς τον εαυτό σου. Η πατρίδα σε χρειάζεται και ζητά τη λεβεντιά σου. Άφησε το κρασί και μέθυσε με το κρασί που λέγεται αγάπη για την Πατρίδα.

Ο Ανδρέας Μιαούλης από εκείνη τη στιγμή έγινε άλλος άνθρωπος. Αρνήθηκε τα πάντα. Δεν ξαναπήγε στα καπηλεία. Ένας έρως φλόγιζε τα στήθη του: να δει ελεύθερη την πατρίδα του, και ο έρως αυτός τον ανέδειξε σε μια από τις πιο ηρωικές φυσιογνωμίες του ιερού αγώνα του 1821.

Σήμερα, όσο ποτέ, χρειαζόμαστε νέους Μιαούληδες να προτοστατήσουν σε αυτόν τον ιερό αγώνα. Όχι με όπλα, όπως τότε, αλλά με τη μάχαιρα του πνεύματος και του λόγου. Να αφυπνίσουμε όλους τους Έλληνες βάζοντας φρένο στη γενοκτονία μνήμης. Ας αγωνιστούμε ομοθυμαδόν για την ελευθερία της πατρίδας μας. Ο αγώνας είναι τραχύς και μας καλεί σε πατριωτική αφύπνιση. Να, το λέει και ο Αίσωπος, σσσσστ... ακούστε:

«Η τύχη δυο δρόμους έδειξε στη ζωή. Η μια είναι της ελευθερίας, της οποίας η οδός είναι δύσβατη, όμως έχει ομαλό τέλος. Η άλλη είναι της δουλείας της οποίας η αρχή είναι εύκολη, το τέλος όμως είναι επώδυνο.»

Συστρατευθείτε και παλέψτε μαζί μας.

Φτανει πια!

- Ντροπή σε σένα νά χεις τέτοια πατρίδα.
- Μεγαλύτερη ντροπή στήν πατρίδα να έχει εσένα.

Κωσταντίνος Δραγούμης

Share it on Facebook Share it on Twitter Share it on Google+