Περί της ενότητας του πατριωτικού χώρου

Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

aor

Περί της ενότητας του πατριωτικού χώρου

 

Το τελευταίο χρονικό διάστημα επανέρχεται συχνά στις συζητήσεις το θέμα της ενότητας του «πατριωτικού» χώρου με βασικό αίτημα να συνενωθούν, με κάποια μορφή, οι πολιτικές δυνάμεις, όσες εντάσσονται σ’ αυτόν, ώστε να υπάρξει πιθανότητα εκπροσώπησης στην Βουλή που θα προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές. Πρόσφατα σχετικά, το ζήτημα επανήλθε με τις δηλώσεις για την δημιουργία ενός “πατριωτικού μετώπου” από κάποιο κόμμα που πρόκειται να ιδρύσουν μελλοντικά (!) οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Δ. Καμμένος και Τ. Μπαλτάκος.

Θεωρητικά, ουδείς λογικός πολίτης, που αυτοπροσδιορίζεται ως πατριώτης και τοποθετείται πολιτικά στον πατριωτικό χώρο, θα είχε αντίρρηση για μια σοβαρή εξέλιξη (και όχι πυροτεχνήματα όπως το προαναφερθέν) που θα οδηγούσε στην ενότητα. Δυστυχώς όμως, υπάρχει πάντοτε απόκλιση μεταξύ θεωρίας και πράξης με αποτέλεσμα, όταν απομακρυνόμαστε από την περιοχή των ευχολογίων και των αγαθών ή μη προθέσεων, να αναφύονται τα ουσιαστικά και πρακτικά προβλήματα, τα οποία δυσχεραίνουν αυτές τις προσπάθειες.

Ένα από τα πλέον σοβαρά ζητήματα που προκύπτουν μεταξύ των διαφόρων σχηματισμών είναι το ποιος θα ηγηθεί, με απλά λόγια ποιος θα είναι «αρχηγός» και ενώ συμφωνούν πολιτικά, δεν προχωρούν στη σύμπηξη ενός γνήσιου πατριωτικού πόλου, γιατί προτάσσουν το "εγώ" έναντι του "εμείς" και της Πατρίδας. 

Ένα άλλο ζήτημα, που συνήθως αποσιωπάται, είναι το πώς προσδιορίζεται αυτός ο «χώρος» και με ποια κριτήρια. Υπάρχουν και άλλα πρακτικά θέματα, όπως για παράδειγμα ποια μορφή θα έχει αυτός ο πολιτικός φορέας, θα είναι ισότιμη συνεργασία «συνιστωσών» με στόχο μια εκλογική σύμπραξη ή ένα ενιαίο πολιτικό κόμμα στο οποίο θα ενταχθούν τα υπάρχοντα κόμματα, κινήσεις, ομάδες κλπ; Τέλος, ένα ακόμη ζητούμενο είναι η αξιολόγηση των υπαρχόντων σχημάτων με βάση την σοβαρότητά τους, αλλά και το «ειδικό βάρος» τους, καθώς και το ποιοι θα κάνουν αυτήν την αξιολόγηση.

Πιστεύουμε ότι μετά τα παραπάνω γίνεται εύκολα αντιληπτό από τον καθένα ότι η υπόθεση «ενότητα του πατριωτικού χώρου» δεν είναι κάτι το απλό, ούτε κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί εύκολα, πατώντας απλώς ένα «κουμπί». Εάν μάλιστα λάβουμε υπόψη ότι στον χώρο αυτόν συνωθούνται άτομα με βεβαρυμένο πολιτικό παρελθόν, μικροαπατεώνες, διάφοροι γραφικοί τύποι, αλλά και διανοητικά διαταραγμένες προσωπικότητες, τότε ίσως αρχίσουν κάποιοι να προβληματίζονται όχι μόνον για το πώς θα μπορούσε να υπάρξει «ενότητα», αλλά και για την σκοπιμότητα μιας τέτοιου είδους ενότητας, η οποία είναι ηλίου φαεινότερον ότι στο μόνο που μπορεί να καταλήξει είναι το απόλυτο αδιέξοδο.

Αύγουστος, ο μήνας της Παναγιάς!

Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

tsafaridis

 

 

Αύγουστος, ο μήνας της Παναγιάς!

*Του Βασίλη Τσαφαρίδη

Είναι γνωστό σε όλους μας πως ο Αύγουστος είναι ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού, αλλά και ο μήνας της μεγάλης εορτής της Ορθοδοξίας μας, «Της Κοιμήσεως της Θεοτόκου μας», το λεγόμενο ‘’ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ’’.

Με αφορμή λοιπόν της μεγάλης εορτής και ξεφυλλίζοντας σήμερα το αρχείο μου, η ματιά μου έπεσε σε ένα περιστατικό που περιγράφεται στην Λαογραφία του Γ. Μέγα, που ειλικρινά με συγκλόνισε για το πόσο επίκαιρο είναι στις ημέρες μας.

Λέει λοιπόν:

«Στα μαύρα χρόνια της κατοχής, τότε που συχνά δεν είχαμε ούτε μπουκιά ψωμί, μια γερόντισσα άναβε κάθε βράδυ το καντηλάκι της στην Παναγία. Όταν κάποιος την παρατήρησε, γιατί σπαταλά το πολύτιμο τότε σαν χρυσάφι λαδάκι, η γερόντισσα αποκρίθηκε: "Και με τι μούτρα θα της ζητήσω Χάρη"!

Θαύμασα για το φιλότιμο της γερόντισσας και συγχρόνως ένοιωσα ντροπή. Ντράπηκα γιατί ως Έλληνες ανέκαθεν είχαμε μια βαθιά λατρεία στην Παναγία μας, γιατί νοιώθουμε ότι είμαστε παιδιά Της και ότι είναι η Μητέρα μας. Τούτο το μαρτυρούν τα τόσα επίθετα που Της δώσαμε, τα τόσα εκκλησάκια και Ναούς που τα ονοματίσαμε με το όνομά Της, αλλά και την ζωγραφίσαμε και στις κόγχες των Ναών μας ως "Πλατυτέρα των Ουρανών" που μας αγκαλιάζει με στοργή και ως Μεσίτρια μας ανεβάζει στον ουρανό, όπου δεσπόζει ο Δημιουργός των απάντων Υιός Της.

Ντράπηκα στην κυριολεξία σκεπτόμενος το φιλότιμο της γερόντισσας και την αφιλοτιμία την δικιά μας, των πολιτών και των πολιτικών της σημερινής Ελλάδας. Η Παναγία μας ανέκαθεν ήταν η Προστάτης του Έθνους μας και της Πατρίδας μας, δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε αυτό. Αλήθεια, τι θα ήμασταν άραγε χωρίς την Παναγία μας που όλοι μας ως Λαός στις συμφορές και τις πίκρες μας την έχουμε ως Μάνα μας;

Χωρισμός Πολιτείας καί Ἐκκλησὶας;

Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

ekklisia

Χωρισμός Πολιτείας καί Ἐκκλησὶας;

*Τοῦ Χάρη Δημούτσου, δημοσιογράφου

Πολλές φορές ἔχει ἀκουστεῖ αὐτό τό «σύνθημα», σέ διάφορες ἐποχές, ἀλλά πάντα ἀπό μία συγκεκριμένη ἰδεολογική πλευρά. Τό σημαντικό εἶναι ὅ,τι ποτέ δέν διευκρινίζουν τί ἀκριβῶς ἐννοοῦν. Ὅπως στό δημοψήφισμα τοῦ 2015, δέν ἐξήγησαν τί εἶναι τό ΝΑΙ καί τί τό ΟΧΙ τό ὁποῖο μανιωδῶς ὑποστήριξαν, κατόπιν ἐφάρμοσαν μεγαλοπρεπῶς τό ΝΑΙ, καί οὔτε γάτα, οὔτε ζημιά.

Ἡ ἐνσυνείδητη ἀσάφεια, ἀφήνει τρία νοήματα: Α) Τό νά μήν παρεμβαίνουν οἱ ἐπίσκοποι στά κοινωνικά καί τά πολιτικά δρώμενα. Β) Νά μήν πληρώνεται ὁ Κλῆρος ἀπό τό κράτος καί Γ) Νά ἐπιβληθεῖ ἄθρησκο κράτος. Αὐτά εἶναι τρία διαφορετικά θέματα, στά ὁποῖα κάποιοι μπορεῖ νά βλέπουν θετικά τό ἕνα καί νά διαφωνοῦν κατηγορηματικά σέ ἄλλο, ἀλλά οἱ ἰθύνοντες ἠθελημένα ἀφήνουν αἰωρούμενο τό αἴτημα, ὤστε νά τά ἀθροίζουν ὅλα μαζί. Ἄς τά πάρουμε ὅμως μέ τήν σειρά:

Α) Ἐκκλησία σύμφωνα μέ τήν ἑλληνική γλῶσσα, εἶναι ἡ σύναξις τοῦ λαοῦ. Ἐπίσης κατά τήν χριστιανική ὁρολογία εἶναι, τό Σῶμα τῶν πιστῶν κλήρου καί λαοῦ. Ἄρα σέ χῶρες σέ συντριπτική πλειονότητα ὁμόδοξες καί ὁμόθρησκες, ὅπως ἡ δική μας, αὐτές οἱ ἔννοιες ταυτίζονται. Δηλαδή γιά παράδειγμα, οἱ συγκεντρώσεις ἀνά τήν κόσμο γιά τό σκοπιανό, εἶναι καθ’ ὁλοκληρίαν, φωνή τῆς ἐκκλησίας, καί ἄν ὑπάρχουν ἐπίσκοποι νά διαφωνοῦν, εἶναι ἀπόλυτη μειοψηφία τῆς πραγματικῆς ἐκκλησίας. Στήν κοινωνία βλέπουμε δημόσια πρόσωπα, ὄχι τῆς ἐνεργοῦ πολιτικῆς, νά παίρνουν θέση γιά ἄσχετα μέ τήν ἰδιότητά τους θέματα. Ἠθοποιοί, τραγουδιστές, ἀθλητές κ.ἄ., οἱ ὁποῖοι προφανῶς ἐκπροσωποῦν τόν ἐαυτό τους, ἔχουν κάθε δικαίωμα νά ὁμιλοῦν περί παντός ἐπιστητοῦ, καί οἱ Μητροπολίτες οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀφιερώθεῖ σέ κάποιες ἀξίες, μέ τίς ὁποῖες συμφωνεῖ τεράστιο πλῆθος λαοῦ, δέν ἔχει τό δικαίωμα νά ἐκφράζει γνώμη; Αὐτή λέγεται Δημοκρατία ἤ φασισμός; Τά δάφορα ἐπιμελητήρια ἔχουν συμβουλευτικό ρόλο. Γιατί δηλαδή δέν πρέπει νά ἐρωτᾶται ἡ Ἐκκλησία σέ κοινωνικά θέματα τήν στιγμή πού εἶναι ταγμένη νά ὑπερασπίζεται κάποιες ἀξίες;

«Στημένες» δημοσκοπήσεις και η χειραγώγηση των ψηφοφόρων

Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

Puppets

«Στημένες» δημοσκοπήσεις και η χειραγώγηση των ψηφοφόρων

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Μια από τις συνήθεις εφαρμογές των πληροφοριακών πολέμων αποτελούν και οι αποκαλούμενες «εκστρατείες ή επιχειρήσεις παραπληροφόρησης» (Disinformation Campaign) με στόχο την χειραγώγηση ενός λαού εκ μέρους μιας Μεγάλης Δύναμης κατά κανόνα, για πολιτικούς, οικονομικούς, γεωστρατηγικούς και άλλους λόγους. Οι επιχειρήσεις αυτές πραγματοποιούνται κατά βάση μέσω των Μ.Μ.Ε. (Μέσων Μαζικής, όχι πλέον Ενημέρωσης, αλλά Εξαπάτησης, όπως έχουν καταντήσει τα λεγόμενα «Συστημικά Μέσα», Τηλεοράσεις, Ραδιόφωνα, Εφημερίδες κλπ), τα οποία μέσω παραπειστικών ή και εντελώς ψευδών ειδήσεων, στοχεύουν στην χειραγώγηση των πολιτών και την διαμόρφωση θέσεων, απόψεων, αντιλήψεων και πολιτικής συνείδησης, που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Εξουσιαστών και του Συστήματος.
Σε ένα χαμηλότερο επίπεδο, οι επιχειρήσεις διαμόρφωσης της κοινής γνώμης από το τοπικό Πλέγμα Εξουσίας, αποτελούν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο τόσο στα ΜΜΕ, όσο και στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, όπου τα fake news δηλ. οι ψεύτικες, κατασκευασμένες ειδήσεις, εμφανίζονται παντού.
Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και μια «είδηση» που εμφανίστηκε στις 04-8-2018 στο portal: in.gr του διαβόητου Δημοσιογραφικού Οργανισμού (άλλοτε) Λαμπράκη – Δ.Ο.Λ. (εξ ου και ΔΟΛιο συγκρότημα) και νυν Μαρινάκη (βασικού υποστηρικτή του Κυριάκου Μητσοτάκη), από τα πιο γνωστά συστημικά μέσα, που επί δεκαετίες διαμόρφωναν πολιτικές συνειδήσεις και «δημοφιλείς» απόψεις στις μάζες, μια και τα «εργαλεία» του Συγκροτήματος (εφημερίδες, περιοδικά και κάθε είδους έντυπα, στα οποία προστέθηκε τα τελευταία χρόνια και το αμαρτωλό τηλεοπτικό κανάλι MEGA) τα παρακολουθούσαν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες.
Η «είδηση» είχε τον τίτλο: «Πολιτική κατάρρευση: Κάτω από 12% ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε 1% οι ΑΝΕΛ», όπου, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι: 

Πέντε ''μοχλοί'' αιχμαλωσίας του ανθρωπίνου πνεύματος

Ενεργό . Καταχωρήθηκε στο Αρθρογραφία

ΝΙΚΟΣ ΦΩΤΟ

Πέντε ''μοχλοί'' αιχμαλωσίας του ανθρωπίνου πνεύματος

από τη Νέα Παγκόσμια Τάξη!

 

Όταν στις αρχές του αιώνα μας κάποιοι μιλούσαν για την δόμηση του νέου παγκόσμιου συστήματος, η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου είτε αγνοούσε το θέμα, είτε χλεύαζε, είτε δεν έδινε σημασία.
Όταν όμως ακούστηκε από επίσημα χείλη, ξένα και ελληνικά, η εφαρμογή των μέτρων επιβολής της νέας παγκόσμιας τάξης (new world order) και της σταδιακής παγκόσμιας διακυβέρνησης, τότε πολλοί άρχισαν να ανησυχούν. Και δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη ''σοφία'' για να καταλάβει κανείς ότι όλα όσα γίνονται τη σημερινή εποχή στην πατρίδα μας, στην Ευρώπη, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο, είναι αποτελέσματα της προσπάθειας εγκαθίδρυσης της νέας παγκόσμιας ''αταξίας''!
Μένω σε ένα τμήμα μόνο μιας μελέτης, που αφορά την προώθηση εφαρμογής του νέου συστήματος στο χώρο του πνεύματος. Ιδού λοιπόν ο σχεδιασμός, υποστηριζόμενος από όλα τα μέσα υποστήριξης της σημερινής εποχής, με πρώτο από όλα τα ΜΜΕ. Να οι ρόλοι τους: